Dit ben ik

 

In deze blog geef ik je een kijkje in mijn leven. Ben je nieuwsgierig? Lees dan snel verder!

 

I got this

 

 

Het is een maandagmiddag. Ik zit in de stoel bij de oogarts met mijn jas aan. Mijn rugtas ligt op de houten stoel naast mij. Ik zit vooraan in de stoel en kijk met de arts mee naar de uitslag van mijn oogonderzoek

 

En dan realiseer ik het me. Er komt een operatie. Terwijl de artsen praten voel ik mijn lichaam in opstand komen. Ik wil niet. Ik wil niet weer geopereerd worden. Ik wil niet weer onder narcose. Ik wil deze onzekerheid niet. Ik wil het niet. Ik voel de tranen branden achter mijn ogen. De keren dat ik opgenomen ben geweest, behandelingen heb ondergaan en geopereerd ben zijn al lang niet meer op 2 handen te tellen.

 

‘Oké focus Josefien’, spreek ik mezelf toe. Op dat moment realiseer ik mij dat het mij niet duidelijk genoeg is wat de operatie me gaat opleveren. Dus vraag ik om verduidelijking. Wat is de reden dat jullie willen opereren? Is er blijvende schade als ik me niet laat opereren? Wat levert het me op?

 

Duidelijke vragen geven duidelijke antwoorden. En ik weet nu dat als ik mijn zicht wil behouden ik deze operatie moet ondergaan. De kans op blijvend gezichtsverlies is te groot.  En ik wil er alles aan doen om mijn huidige visus te behouden dus wordt de operatie ingepland.

 

En dan komt mijn mindset om de hoek kijken. Ik heb 2 keuzes. Ik verzuip in alles wat naar boven komt wat ik in de afgelopen jaren heb moeten doorstaan en neem een slachtofferrol aan óf ik kijk naar het hier en nu. Laat me leiden door gezond verstand, dankbaarheid en voel ik vertrouwen en compassie voor mezelf. Ik kies voor het tweede en ik voel me rustig worden.

 

En in de tijd die ik te overbruggen heb geef ik mijn gevoelens de ruimte en laat ik het er zijn. Ik neem de verantwoordelijkheid voor alles wat er in mij leeft. En daarmee houd ik de regie.

 

Adem in, adem uit. I got this!

 


 

(On)Comfortabel

 

Jeetje, als ik terug kijk naar mijn business traject is het een continue proces van belemmeringen opheffen en uit mijn comfortzone stappen. Zo is netwerken momenteel een dingetje. Netwerken is letterlijk zichtbaar zijn voor je omgeving en vertellen over jezelf én je bedrijf. En laat dat nou net iets zijn dat ik uitdagend vind en oncomfortabel aanvoelt. 

 

Zo had ik een tijdje terug al een data voor een netwerkbijeenkomst in mijn agenda gezet omdat ik van mening was dat ik daar ‘gewoon’ heen moest gaan. Hoe dichterbij de data kwam hoe meer ik mijn gevoelens probeerde weg te duwen (deurtje van mijn denkbeeldige kast open en hoppa erin, deurtje dicht). Ik probeerde mezelf gerust te stellen en toch kwamen er onrustige gevoelens naar boven.

 

Nu wist ik dat ik hier iets mee mocht doen dus heb ik een andere ondernemer gevraagd (die hier meer ervaring mee heeft) hoe hij dat doet. Wat zeg je? Waar kijk je? Wat doe je? Hoe voel jij je? Went het ooit? En na dat gesprek voelde ik me zekerder en had ik voor mezelf een soort van plan gemaakt. Ik wist daardoor precies wat ik kon zeggen als ik op andere mensen zou afstappen (of niet).

 

Dus ik stap met mijn goede gedrag in mijn autootje en tuf naar de locatie. Op de parkeerplaats adem ik een keertje diep in- en uit en loop naar de deur. (Ik hoop ondertussen dat het binnen niet te donker is vanwege mijn visuele beperktheid) en stap naar binnen. Yes, ik kan het redelijk zien en ik loop naar de aanmeldtafel. En terwijl ik mij aanmeld valt alle spanning van me af. Ik realiseer me dat we allemaal mensen zijn en dat we allemaal een eerste keer naar zo’n bijeenkomst gaan. En met die gedachte schenk ik mezelf een kop thee in, pak ik een koek en stap ik op een andere onderneemster af. Yes, I got this!

 


1...2...weg ermee

 

Het is 7:00 uur als de wekker gaat. Meer slapend dan wakker is de enige gedachte die naar boven komt: laat me slapen. Ik voel dat ik vermoeid ben en dat is gelijk het teken dat ik extra alert mag zijn vandaag (lekker dán!)

 

Een uur nadat ik ben opgestaan ben ik de was aan het opvouwen in de slaapkamer (heb ik dat vast gehad). Mijn vriend ligt nog in bed( ja, hiji wel). Terwijl ik hem vertel dat hij van ons drie de meeste kleding heeft en ik daarom zijn kleding als laatste was reageert hij instinctief: ‘Dan moet je meer kleding kopen’.  En ik voel mijn irritatie al opkomen. ‘Nee, zeg ik. De kleding van zoonlief ligt op heel veel plekken behalve in de wasmand’. Waarop hij reageert: ‘Dan moet je hem beter opvoeden’.

 

Hatseflats, hoor ik dat nou goed?! Oké, nu ben ik echt geïrriteerd. Hoezo, ik moet meer kleren kopen?! Hoezo, ik moet mijn zoon beter opvoeden?! Ik ben niet op zoek naar een oplossing of een weerwoord (doe gewoon ff niet zo irri). Mijn irritatie neemt toe en voor ik het weet, snauw hem af. Oeps, dat was niet de bedoeling (nee, echt niet haha)

 

Oké, intunen en voelen. Dicht bij mezelf blijven. Ik ben moe en geïrriteerd en ik heb geen zin in gedoe. Ik besluit dat het beter is om even uit de situatie te stappen en loop richting de trap. Beneden adem ik even diep in- en uit en realiseer me dat mijn irritatie van mij is, het zegt niets over Peter. De reactie van Peter is van hem en zegt niets over mij.  Ik hoef daar niets mee, net zoals hij niets hoeft met de reactie van mij (dat scheelt dan weer).

 

Zo, dat lucht lekker op want dit is iets dat ik voorheen niet kon. Een tijd geleden zou ik in de irritatie en het onbegrip zijn blijven hangen, wat vervolgens veel negatieve energie zou kosten. Ik zou blijven hangen in gedachtes als: ‘Waarom zegt hij dat? Snapt hij dan niet hoe het voor mij is?’ en dan zou ik me onprettig voelen door gevoelens die daaraan gekoppeld zijn. Maar nu niet. Oh, bewustzijn, wat een feestje! Gewoon lekker de verantwoordelijkheid voor jezelf nemen en niet die van een ander. Love it!

 

Herken je dit? Dat je onbewust meegaat in de onprettige gevoelens die je ervaart en die onbewust sturing en richting geven aan je dag? Yes, herkenbaar?! Vraag jezelf dan eens af; wil ik dit nog langer? Nope?!  Wat kan jij nu al doen om het te veranderen?

 


Vakantie

 

Vorig jaar rond deze tijd zat ik in een volgeladen auto op weg naar Italië. Ik denk er vanavond aan terug…

 

‘De zon schijnt, de radio staat aan. Mijn vriend is vrolijk en maakt volop grappen. Hij heeft er zin in, twee weken vakantie met zijn tweetjes. Ik voel me echter verdrietig, ik heb een brok in mijn keel en vecht tegen mijn tranen. Mijn zoon gaat namelijk niet mee, hij is bij zijn vader. Het voelt zo dubbel! Vakantie vieren met Peter in een ander land maar zonder Milan.

 

Ik vertel Peter dat ik zin heb in de vakantie maar mij aan de andere kant verdrietig voel. En dat ik om die reden zijn enthousiasme even niet kan delen. Hij begrijpt het en stopt met grappen maken. Hij legt zijn hand op mijn been, geeft me een liefdevolle blik en geeft me even een momentje voor mezelf. Terwijl we richting de Duitse grens rijden tuur ik naar buiten. Mijn gedachten zijn bij Milan en de tranen rollen over mijn wangen.

 

Waarom gaan we niet gewoon met zijn drieën op vakantie? Waarom ervaar ik een samengesteld gezin soms als uitdagend? Doe ik hier wel goed aan? Schiet ik niet tekort als moeder? Vind Milan het wel leuk bij zijn vader? Kan ik wel genieten zonder Milan? Zoveel vragen in mijn hoofd. Zoveel gevoelens in mijn lijf.

 

En het enige dat ik kan doen is mijn gevoelens aandacht en ruimte geven. De tranen stromen en ik sta stil bij wat ik voel. Een samengesteld gezin, een vakantie apart was niet wat ik voor ogen had toen ik Milan kreeg. Mijn intentie was een harmonieus traditioneel gezin die samen op vakantie gaat. Ik wilde Milan het gezin geven waarin ik ben opgegroeid en dat is me niet gelukt. Ik realiseer me dat dit mijn pijn is die ik mag aankijken.

 

Als mijn tranen opdrogen komt er ruimte voor positiviteit en dankbaarheid. Ik kan Milan geen traditioneel gezin geven maar wel een samengesteld gezin waarin harmonie en verbinding een belangrijke rol spelen. En dat ik apart met Milan en Peter op vakantie ga leek ons alle drie een goede oplossing.

 

Dus ik ga op vakantie met Peter waar we echt even tijd en aandacht voor elkaar hebben. En ik ga op vakantie met Milan waar we ook echt even tijd en aandacht voor elkaar hebben. Met Peter heb ik een relax vakantie en met Milan heb ik een actieve vakantie. Ik realiseer me dat we dit eigenlijk alle drie een prima oplossing vinden. Milan vind het leuk om naar zijn vader te gaan en kijkt daar naar uit. Dat is juist een mogelijkheid voor mij om te genieten van mijn vakantie met Peter omdat Milan het ook naar zijn zin heeft.

 

Nu ik mijn gedachten en gevoelens weer tot rust heb gebracht voel ik enthousiasme. Ik ga op vakantie én ik heb er zin in. Ik kijk Peter aan en krijg een lach op mijn gezicht. Dit gaat een fantastische vakantie worden!’

 

Nu, zit ik hier een jaar later. Ik had gedacht dat het dit jaar makkelijker zou worden maar dat is (nog) niet zo. En het enige dat ik nu kan doen is wederom mijn gevoelens aandacht en ruimte geven want ik weet dat ook dit gevoel voorbij gaat waardoor er weer ruimte voor positiviteit en dankbaarheid. 

 

Hoe is dat voor jou als gescheiden moeder? Herken je dit of sta je hier anders in? Ik hoor het graag 😊.


Verlangen versus angst

 

Ik kan me nog goed de dag herinneren dat ik, op vrijdag de 13de, rij examen deed voor mijn B rijbewijs. SUPER spannend vond ik het! Na het examen parkeerde ik bij het CBR en ik voelde: Ik hem heb! En niets bleek minder waar. De jaren daarna had ik mijn eigen auto en die vrijheid én onafhankelijkheid vond ik héérlijk!

 

Tot ik op een dag niet meer lekker achter het stuur zat en ik mezelf met mijn zicht niet meer vertrouwde. Mijn zicht was niet heel erg veranderd maar toch voelde het niet meer goed. Helemaal niet nu ik op het punt stond om moeder te worden. Ik heb de auto toen ingeruild voor het openbaar vervoer en de fiets. Hoewel ik dat enorm spijtig vond, voelde dat rustiger. Tot het vorig jaar weer begon te kriebelen.

 

Ik verlangde weer naar de onafhankelijkheid en de vrijheid die het rijden met zich meebrengt. Mijn rijbewijs was inmiddels al heel wat jaren verlopen dus werd het tijd om een vernieuwing aan te vragen. Dat bleek echter niet zo makkelijk. Ik moest eerst allerlei onderzoeken en verslagen inleveren van verschillende artsen. En tot mijn spijt bleek mijn visus niet te voldoen aan de regels van het CBR. Man, wat baalde ik! Het voelde als een droom die uiteen spatte en de tranen rolden over mijn wangen toen ik van het ziekenhuis naar de bushalte liep. Het gevoel van onmacht en verdriet namen het over.

 

En toen ontstond het idee voor een brommobiel, ook wel een 45 km autootje. Laten we eerlijk zijn, dat is niet iets waar je van droomt. En gedachten als: Kan ik dat wel? Dat is suf! Wat moeten andere mensen daar wel niet van denken! Iedereen vind zo’n autootje irritant! kwamen op. En dat is het onzekere deel in mij, de angst voor afwijzing. Die gedachtes en gevoelens laat ik er wel zijn en geef ik de ruimte máár ik laat mij er niet door weerhouden. Ik laat mijn verlangen sterker zijn dan mijn angst. En ik weet dat eventuele vervelende reacties pure projecties zijn. Het zegt niets over mij.

 

Dus ben ik gaan onderzoeken of ik verantwoord in zo’n autootje kan rijden. En dat kan! Vandaag is het dan zover. Er staat een 45 km autootje voor ons huis die volledig tot mijn beschikking is. Ja, het voelt wat onwennig en gek en tegelijkertijd ben ik enorm dankbaar dat ik dit ticket naar vrijheid en onafhankelijkheid tot mijn beschikking heb.

 

En nu ben ik heel benieuwd…hoe ga jij om met het gevoel van afwijzing? Laat je je weerhouden om te doen wat je graag wil of zet jij door?


Milan & het karten

 

Het is een heerlijke zonnige zondagmorgen en ik zit samen met zoonlief en vriendlief te ontbijten aan de keukentafel. We zitten lekker te kletsen als ik de behoefte voel om vandaag op pad te gaan en iets nieuws te ondernemen. Ik gooi het in de groep en voor ik het weet vliegen de ideeën over tafel.

 

Democratisch komen we tot het plan om te gaan karten op een buitenbaan en daarna naar het blote voeten pad te gaan. Na het ontbijt ruimen we de tafel af en terwijl ik snel wat spullen pak zitten de mannen al in de auto te wachten.

 

Na een relaxte autorit stappen we uit in Ulrum en lopen naar de kartbaan. Daar op de baan,  scheuren 5 karts langs elkaar heen. Het ziet er indrukwekkend uit. Na 10 minuten lopen we het kleine gebouw in om ons aan te melden. We gaan alle drie tegelijk de baan op en rijden een heat van 10 minuten.

 

Terwijl mijn vriend de betaling doet aan de bar zie ik de spanning op het gezicht van mijn zoon. Ik vraag hem hoe het gaat en hij zegt;’ Ik ga niet’. Ik snap wat er gebeurt. Dit is buiten zijn comfortzone en zijn gedachtes en gevoelens zorgen ervoor dat hij niet meer wil. De angst die hij voelt houdt hem letterlijk tegen om nog een stap te zetten.

 

Ik benoem wat ik zie en probeer hem daarna vanuit een ander perspectief naar de situatie te laten kijken. Het lijkt nog niet te werken. Milan loopt achter mij aan richting de kast waar de helmen liggen. Dan loopt er een jongen van zijn leeftijd voorbij die belangstellend kijkt welke helmen we pakken. Ik raak met de jongen aan de praat. Deze jongen heeft een eigen kart en racet geregeld. Ik begin vragen te stellen die de jongen beantwoord. En dan loop ik even weg en laat de jongens alleen waardoor Milan anders naar zijn eigen situatie begint te kijken.

 

Wanneer ik terug kom heeft angst plaats gemaakt voor vertrouwen en met een gezonde spanning loopt Milan met ons mee naar de baan. We krijgen een korte uitleg, zetten onze helm op en mogen dan plaats nemen in een kart. Peter racet als eerste de baan op , gevolgd door Milan en ik sluit aan. The game is on!

 

Na 10 minuten stappen we uit de kart en ik vraag Milan hoe hij het vond. ‘GEWELDIG’ zegt hij! ‘Gaan we nog een keer’? Op dát moment ben ik zo onwijs trots op hem! Hij is dwars door zijn angst heen gegaan om vervolgens te voelen dat deze ervaring MAGISCH is.

 

Vol energie en enthousiasme lopen we terug naar de auto en tijdens de rit naar het blote voeten pad, is de stralende lach op Milan zijn gezicht het enige waar ik aan kan denken.

 

Wanneer heb jij of jouw kind voor het laatste iets gedaan dat jij/hij spannend vond?



Een beetje hulp

 

Zondagavond 21:00 uur. Ik krijg een berichtje van een familielid dat ze overstuur is geweest. Ze heeft last van angsten en voelt zich alleen. Privé spelen er dingen maar ook de corona maatregelen hebben een impact op haar.

 

Ik besluit om haar te gaan bellen. Eerst zet ik nog even een kop thee en kruip dan op de bank. Zodra ze opneemt begint ze te vertellen en ik laat haar praten. Als een waterval stromen de woorden uit haar mond en ik voel dat ze zich sterk houdt. Ik luister en bevestig wat ik hoor. Er gebeurt zoveel in haar, overtuigingen, gedachten en gevoelens komen naar boven en gaan in haar hoofd zitten en daardoor blijft ze in een cirkel ronddraaien.

 

En dan vraag ik haar; mag ik je helpen? Ik kan je helpen om je angstgevoel te verminderen zodat je naar rust en vertrouwen kan gaan. Ze gaat akkoord. Ik gebruik een methode om haar gevoel lichter en prettiger te maken en daarna neem ik haar mee in een visualisatie. En als ik klaar ben zegt ze; ik voel me lichter, de knoop in mijn maag is verdwenen en ik voel me rustig.

 

Dat vind ik zo’n cadeautje! Zij is blij dat ik haar heb geholpen maar ik ben zeker nét zo blij met haar dat ik haar mocht helpen.

 

Weet je, we hoeven niet alles alleen te doen. We mogen hulp vragen en daar is niets mis mee. Hulp vragen in tijden waarop je het nodig bent getuigt juist van kracht, van innerlijke kracht.

 

En hoe is dat voor jou? Vraag jij weleens om hulp?

 



 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.